Wij herinneren ons een huis waarin altijd leven zat. Overdag rinkelde de voordeurbel onophoudelijk en hing de geur van ontsmettingsmiddel in de praktijk, terwijl onze ouders beneden mensen van hun tandpijn verlosten. Maar zodra de deur ’s avonds dichtviel, werd het opnieuw ons huis: een plek vol lawaai, muziek, vrienden en verhalen.
Er waren de legendarische feestjes in de speelkamer met bar, ergens in de jaren ’70, waar platen werden gedraaid tot diep in de nacht en waar steevast iemand bleef logeren omdat naar huis gaan geen goed idee meer leek. Matrassen verschenen dan overal: in de logeerkamer, op de parketvloer, soms zelfs half onder een tafel.
Er waren ook de barbecues in de tuin, zomeravonden op de schommel. Op winteravonden zaten we dicht bij het haardvuur, aten we pannenkoeken en verloor iedereen zich in boeken, films of gesprekken die veel later eindigden dan gepland. Eén broer drumde eindeloos op zijn kamer, de andere bouwde een radiostudio, terwijl onze zus aarzelend Erik Satie speelde op de piano.
Dit huis gaf ons ruimte om luid te zijn, te dromen, te verdwalen en tegelijk altijd weer thuis te komen. Het draagt tientallen levens in zich: dat van de praktijk, van een gezin, van vrienden, van lange nachten en trage zondagen.
Misschien is dat wat een huis uiteindelijk wordt: een verzameling herinneringen die in de muren blijft hangen, lang nadat iedereen vertrokken is. Het zal niet makkelijk zijn om het achter te laten, maar we gunnen het huis dat ooit met zoveel liefde werd bewoond een nieuw hoofdstuk.
Woningen met persoonlijkheid
