Wat mij hier vooral opviel, begint eigenlijk al buiten. Die gevel heeft gewoon iets. Je merkt meteen dat dit geen standaard gebouw is.
Je loopt binnen via het koetshuis doorgang, en daar verandert het meteen. De drukte van de Bondgenotenlaan valt weg en het voelt ineens veel rustiger.
De trappenhal bevestigt dat nog eens. De hoogte, de verhoudingen, de afwerking… dat zijn ruimtes die je vandaag nog zelden ziet.
En dan het appartement zelf. Dat trekt die lijn gewoon door. Hoge plafonds, mooie parketvloeren, authentieke elementen die echt nog aanwezig zijn. En vooral dat plafond — daar blijf je gewoon naar kijken. Het geeft de ruimte een karakter dat je niet kan nabootsen.
Wat ik hier sterk vind, is dat het niet zwaar aanvoelt. Door de manier waarop het aangepakt is, blijft het licht en leefbaar, zonder dat het karakter verloren gaat.
Dit is zo’n plek die je eigenlijk gewoon eens moet binnenkomen om het te snappen.
Woningen met persoonlijkheid
